l.l

گر عشق را به آزادی سپاری

دو چیز می ماند ته نشین در مشت

یکی اندیشه ی تو بر سرشاه راهی ست

.دیگری احساس نیاز به همچراغی ست

و من می کنم گور خویش را با دست خویش

.تا نبینم آخرین پیوند من با این جهان، در بی چراغی ست

l.l

You're gonna go far

You're gonna fly high

You're never gonna die

...

l.l

.چشمام رو میبندم و به صدای دریا گوش میدم
صدای بارون
صدای آب
صدای ساحل
صدای موج
صدای دریا
صدای دریا
صدای آبی دریا

...

من یه رویام

من رویای تواَم

یه رویای سرد و آبی و دور

. به من فکر کن ٬ وقتی که به جای بارون ٬ هوا سرد و زخمیه

به تو فکر میکنم

وفتی سوز زمستون روی پوست صورتم خط میکشه

وقتی تنه‌ی درختی که خشکیده رو بغل میکنی ٬ چشمات رو روی هم بذار و به صدای مه فکر کن ٬ از بالای یه تپه‌ی بلند ..

.و به یه اسب

...

...یه خرابه بود

یه روح بود

.با یه ماه‌٬ که پشت ابر بود

...

آرومم و منتظر

آرومم و منتظر

آرومم و منتظر

l.l

Where were you when I was burned and broken

While the days slipped by from my window watching

Where were you when I was hurt and I was helpless

Because the things you say and the things you do surround me

While you were hanging yourself on someone else's words

Dying to believe in what you heard

I was staring straight into the shining sun

Lost in thought and lost in time

While the seeds of life and the seeds of change were planted

Outside the rain fell dark and slow

While I pondered on this dangerous but irresistible pastime

I took a heavenly ride through our silence

I knew the moment had arrived

For killing the past and coming back to life

I took a heavenly ride through our silence

I knew the waiting had begun

And headed straight..into the shining sun

l.l

باران مي بارد باران

باران فراوان

دريا در جوش

جنگل خاموش نيست

كسي پيدا در راه بيابان

با من اندوه

با گل اندوه

با همه اندوهي همچون مه پيچان

مي خواهم حرفي گفتن

مي خواهم راهي جستن

اندر غم ياران

افسوس

كه نقشم را بر پنجره مي شويد باران

صحرا غمگين

دريا لبريز

جنگل گريان

l.l

now you'd better stop

and rebuild all your ruin

for peace and trust can win the day despite, despite of all your losin

l.l

چه بی تابانه می خواهمت

چه مغرورانه می رانیم

تو آغاز یک دوره ی با شکوه

من اما بقایایِ ویرانیم

l.l

.نمی بازم، من تجربه عاشقانه مو به روزمرگی مکرر زندگی نمی بازم

l.l

تو سرمستيِ مني
نه هشيارم
نه هشيار مي‌توانم باشم
. نه هشياري مي‌خواهم

سرم سنگين
زانوانم تاخورده
صورتم گل‌آلود
چون چراغي كه
روشن
و
خاموش شود

.افتان و خيزان مي‌روم